Op het moment dat je intensief samenwerkt met anderen, is overleg essentieel. Als drie-eenheid van Catch52 is het dus ook handig om af toe ‘een bilaatje te doen’. In ons geval combineren wij nut en noodzaak dan graag met elkaar, en wordt er een nog niet eerder bezochte horecagelegenheid uitgekozen. Vorige week betekende dat voor ons: aanschuiven bij Worst. Naast Marius.

 

Worst 1Veel verhalen inmiddels over gehoord, en we zullen zelf nog veel verhalen hierover blijven vertellen. Vooral ook vanwege de geweldige fles Pouilly Fuissé die we uiteindelijk maar hebben gekelderd. Maar, laten we niet op de zaken vooruit lopen. De twee zaken liggen gebroederlijk naast elkaar in de Barentzstraat, een gedeelte van Amsterdam waar ik zelf persoonlijk niet vaak kom, achter ‘Tussen de Bogen’ en nog voor de Silodam. Met een klein terras (dat wil zeggen een bank langs de gevel), maar waar je prima kunt genieten van de middag- en avondzon. En wijn dus. En hapjes. Want Worst is een Wijncafé, waar je naast een glas mooie wijn ook van wat kleine gerechten kunt genieten. Een beetje voor d’rbij zeg maar (al doet de prijs net iets anders vermoeden). Omdat wij eigenlijk al gegeten hadden, besloten wij het maar te beperken tot ‘enkel’ de charcuterieplank, de kreeftenworst en de gesmolten pancetta met tuinbonen. Gevolgd door een plankje oude cheddar, een ongelooflijk ondergewaardeerd kaasje dankzij de plastic plakken die je bij McDo op je burger erbij krijgt. Overall conclusie? Simpel, prima en aflikken die vingers. Het enige jammeren van de avond was de rekening. Maar ja, die hebben we gewoon maar even voor lief genomen.

 

Nice to know: bij Worst kun je sinds kort ook afhalen. Denk dus aan een overheerlijke bak Aufschnitt, voor aan je eigen borreltafel. Of wellicht op de boot.

 

Wijncafé Worst
Barentzstraat 171

Worst 4Worst 3Worst 2


Afgelopen weekend was het weer tijd voor de Rollende Keukens. Precies een jaar geleden waren wij er uiteraard ook bij en schreven wij over onze bevindingen. Toen spraken wij vol lof maar hadden we ook zo onze twijfels over het vervolg van dit razend populaire eetfestijn. Het is immers vaak zo dat iets dat zo puur, origineel, klein en leuk begint en in korte tijd zo populair wordt, ten onder gaat aan het eigen succes. De stroom aan bezoekers werd immers steeds groter en even vreesde we voor een invasie van borrelende koormeisjes en een doolhof van Vespa´s bij de ingang. Maar wat schetste onze verbazing? Het festival heeft niets aan intimiteit en eigenheid ingeleverd! Natuurlijk, het was weer wat drukker dan het jaar ervoor maar op de een of andere manier is de sfeer zo heerlijk, ontspannen en gezellig, dat het echt niks uitmaakt.

 

foto(7)De variatie aan verschillende eetbussen, limokarretjes, crêpebakfietsen etc was groot en ook het totale aanbod was naar mijn idee flink omhoog gegaan waardoor je niet zo lang in de rij hoeft te staan voor een hapje of een drankje. Eerlijkheid gebied mij wel te zeggen dat wij op zondag, de laatste dag waren en het weer zat toen nou niet bepaald mee. Het miezerde en waaide flink dus niet echt ideaal voor een buitenfestival. Ik hoorde dan ook van menigeen dat Hemelvaartsdag vele, vele malen drukker was vanwege mooi weer.

 

Maar feit blijft dat de heren van Mister Kitchen het weer hebben geflikt! Catch52 feliciteert hen dan ook met deze prachtige aanwinst voor onze stad.

 

foto(2) foto(6) foto(8)

 

 


Soms ligt iets zo voor de hand of zo binnen handbereik, dat je er in eerste instantie niet meteen aan denkt terwijl het er al die jaren was, right in front of you. Denk aan het buurmeisje of klasgenootje van de basisschool waarbij pas 25 jaar later de vonk overslaat en je dan pas ziet hoe leuk ze eigenlijk is…

Nu woon ik op nog geen 25 meter van restaurant Panini op de Vijzelgracht en met deze zaak heb ik een soortgelijke verhouding. Het aantal keer dat ik er langsliep of fietste is ontelbaar maar toch was het bijzonder lang geleden dat ik er voor het laatst kwam. En dat terwijl het piepkleine terrasje zich mag rekenen tot één van de leukste van Amsterdam met een constante stroom aan publiek, vele bijna-ongelukjes van fietsers die door het rood fietsen en drommen verdwaasde toeristen op weg naar hun hotel met een rolkoffertje achter zich aan.

Maar afgelopen donderdag was het dan toch zover, voor het eerst in jaren zette ik er weer een voet over de drempel. Op uitnodiging van mijn lieve moeder, die komt er vaker en is altijd dik tevreden dus ik was op deze Hemelvaartsdag haar date.

 

Het interieur vind ik niet persé gezellig, het is allemaal vrij sober en ook de akoestiek is nogal ongelukkig. Maar toch zit het hier praktisch altijd vol. Het betreft twee pandjes die alleen aan de achterkant zijn doorgebroken, daardoor heb je verschillende ruimtes op verschillende niveaus. Bij binnenkomst een barretje, achterin een klein open keukentje en voor de rest tafeltjes.

 

We beginnen met een schaal antipasti voor twee personen als voorgerecht. Zeer royaal en zoals het hoort, basic en mooie producten zoals goede kazen, vleeswaren en groenten. Op verzoek krijgen we er ook een schaaltje rillettes bij, gratis en voor niks!

 

foto(4) foto(3) foto(5)Als hoofdgerecht kiezen we Fettuccine met biologische kip, gevuld met S. Daniele ham en salie in een citroensaus en de risotto van de dag, deze dag met paddenstoelen. Respectievelijk 15 en 13 euro voor zeer ruime porties. Netjes hoor. Geheel in de familie traditie bestellen mijn date en ik in plaats van een dessert nog maar een flesje Pinot Grigio, het is immers een feestdag.

 

panini

De overige tafeltjes zijn overduidelijk geen borrelaars, al snel zitten we nog alleen in het restaurant. Maar het mocht de pret niet drukken, na een heerlijke maaltijd keren we voldaan huiswaarts met de belofte aan mezelf vaker aan te schuiven voor een hapje of toch in ieder geval een poging wagen één van de schaarse en begeerde terrasstoeltjes te bemachtigen voor een borrel.

 

Panini
Vijzelgracht 3-5
www.restaurantpanini.nl

 


… dan zes in een doos. Napier wijnen moet je namelijk drinken. Het liefst met maten.

 

Nog niet al te lang geleden was ik namelijk een van de gelukkigen die een plek wist te bemachtigen bij de wijnproeverij van Napier. Voor iedereen die niet de volledige collectie van Chabrol uit zijn hoofd kent: Napier is een wijnhuis uit Zuid-Afrika, waarvan de wijnen (gelukkig!) te koop zijn in Amsterdam, en op ‘just another ordinary Wednesday’ kwam Wallie du Toit van dit geweldige huis langs om zijn verhaal te doen. Een beetje berg-mozes, mozes-berg dus, omdat wij maar niet naar Zuid-Afrika kwamen.

 

NapierEn inspirerend was het. Met een gezelschap van een totaal divers pluimage, een enthousiaste Zuid-Afrikaan en negen verschillende wijnen met bijpassende kaasjes van de buurman uit de straat kon je eigenlijk niet anders dan met een gelukkigzalige glimlach op je gezicht de winkel weer verlaten. “Distinctive wines crafted to perfection”, en gelijk hebben ze met deze belofte. Dus doe mij een plezier en spring op je fiets richting de Haarlemmerstraat of de Overtoom. En eenmaal aangekomen bij de dames en heren van Chabrol, vraag dan om twee flessen: de single vineyard Saint Catherine (2009 als ‘ie er nog is, 2010 als je het daarmee moet doen) voor een overweldigende geur- en smaakexplosie bij een mooie maaltijd, en niet te vergeten de Lion Creek Chenin Blanc Sauvignon Blanc 2012, voor die heerlijke zomerdagen die nog gaan komen.

 

Proost!

 

PS, mooi detail: de kralen op het etiket staan voor de wijngaarden waar de druiven van komen, oftewel van een single of meerdere vineyards. Van Nederlandse makelij!