De juiste wijn-spijs combinatie. Ga er maar aan staan. Hoewel ik graag een glaasje wijn naar binnen slobber, en redelijk goed weet wat mijn ultieme favorieten zijn, al blijf ik momenteel een beetje hangen in mijn Viognier-fase (denk: Rhone!), zal ik de laatste zijn die beweerd uit zichzelf altijd 1:1 de perfecte match te kunnen vinden. Nee, persoonlijk laat ik dat liever aan mijnheer of mevrouw de sommelier over. Enter: het wijnarrangementje. Er kleeft alleen nog wel eens een klein nadeel aan zo’n arrangement: de zuinigheid van de mijnheer of mevrouw ‘achter de fles’. Want hoe jammer is het wanneer je nog voor het arriveren van de bijpassende maaltijd al tegen een half leeg (of halfvol, afhankelijk of je positief bent ingesteld) aan zit te kijken.

foto 1a Daar hoef je bij de lieve mensen van La Vina niet bang voor te zijn. La Vina is een restaurant/wijnbar, midden in de Rivierenbuurt. Waar het vooral om de ultieme wijn-spijscombinatie gaat. Maar dat kan ook niet anders, met een bevlogen sommelier als eigenaresse. En sinds kort heeft La Vina iets nieuws: de Taste Mat. De ultieme proeverij, bestaande uit vier royale glazen wijn, zowel wit en rood, en vier bijpassende hapjes. Samengesteld door de eigenaresse, samen met Cuno van ‘t Hoff, wijnjournalist en waarschijnlijk welbekend bij menig lezer.

Leuk, zul je nu misschien denken, maar echt nieuw is dit natuurlijk niet. Misschien niet op het eerste oog, foto 2maar in tegenstelling tot veel andere proeverijen waar ik eerder van heb mogen genoten wordt er bij La Vina niet alleen verteld welke wijn er in je glas zit en welk hapje er op je bord ligt, maar dagen de medewerkers je ook uit om de combinatie daadwerkelijk te proeven. Door niet in een keer alle happen naar binnen te schuiven, om weg te spoelen met een grote slok. Maar door te ervaren welk versterkend effect de verschillende ingrediënten hebben op de smaak en de ervaring van de wijn. Om optimaal te kunnen genieten van die perfecte match.

Voor de wijnliefhebber dus een aanrader om zelf eens te gaan ervaren in deze buurt. Als alternatief voor de borrel, of als aperitief. Cheers mensen, drink en geniet met maten!

La Vina

Maasstraat 72

PS: En voor de grote trek: het ‘gewone’ eten en de ‘doorsnee’ wijnkaart is ook meer dan de moeite waard….


Al sinds mijn eerste dagen in Amsterdam heb ik moeite met de grachten. Dat wil zeggen: ik moet na ruim tien jaar nog steeds nadenken over de volgorde van de inner-grachten-circle. Hoe ik ook de grachtengordel op fiets, ik lijk nergens te zijn zonder eerst braaf in mijn hoofd mijn mantra a.k.a. het aangeleerde ezelsbruggetje op te dreunen (“prinsen kopen heren schoenen”), voordat ik kan bedenken bij welke gracht ik ook al weer af moest slaan om op de plaats van bestemming te komen.

Herengracht 2Het gros van de keren is dat overigens via dezelfde route, vanaf de Spiegelgracht, linea recta de Herengracht op, richting het Muntplein. Dus die weet ik inmiddels over het algemeen wel te vinden. En dat komt goed uit. Want met deze route fiets ik regelrecht naar een heerlijke locatie, de Herengracht. Niet te verwarren nu met de gracht zelf, maar met de bar-restaurant net om het hoekje van het Muntplein, dat zichzelf de afgelopen tijd iedere keer weer opnieuw lijkt uit te vinden. En dat kun je niet anders dan waarderen. Want zelfs op het grootste minpunt van deze zaak hebben ze hier nu wat gevonden.

Want dat was tot nu toe mijn enige puntje van kritiek: op een A-locatie als deze zit het terras op zomerse dagen vrijwel altijd vol. Vooral met toeristen. En daar sta je dan als Amsterdamse met je goede gedrag, wanneer je op zoek bent naar een stekje in de zon. Voor iedereen die dit wel eens overkomen is, heb ik nu de allerbeste tip: kijk de volgende keer even iets verder dan je neus lang is, loop naar binnen (ja, echt!) en voor je het weet, waan je je in Mediterrane sferen onder het dak van de groene plantanen, in – tadaa! – de Herentuin.

Herengracht 3Oftewel de binnentuin van de Herengracht. Een plek die vooralsnog wat onontdekt lijkt. Ten onrechte, en waarschijnlijk dus ook niet voor lang. Want in deze rustige binnentuin, waar de zonnestralen je  nog voorzichtig tussen het bladendek door weet te vinden, zit je heerlijk. En eet je heerlijk bovendien. In mijn geval, hoe kan het ook anders, een vers bereide steak tartare (met goeie frietjes!!). Maar met de huidige menukaart is hier voor iedereen wat wils: van simpele broodjes tot aan topsalades met het populaire quinoa-superfood en warme klassiekers als ravioli en natuurlijk de burger. Tel daarbij op een meer dan Herengracht 1vriendelijke bediening, die zelfs het glaasje water bij de koffie niet vergeten en je lunchdate kan niet meer stuk. Dat deed ‘ie in mijn geval dus ook niet.

Dus Heren van de Herengracht: het was me weer een meer dan waar genoegen. We’ll be back. Ik in ieder geval. De volgende keer graag voor een borrel, al was het maar om het plateautje oesters dat als borrelhap verkrijgbaar is (graag met een Gin Rhubarb on the side….). En als de rest van Amsterdam slim is, geldt dat ook voor hen.

De Herengracht

Herengracht 435


Sommige plekken moet je soms gewoon opnieuw ontdekken. In mijn eerste jaren in Amsterdam heeft een goede vriend mij ooit geïntroduceerd met een piepklein zaakje, geschikt om te borrelen, te lunchen of voor een gewenste kop koffie. En dat alles onder de rook van – what’s in a name – het Rokin. Ik heb het hier over cafe Katoen. Op het eerste gezicht een niet al teveel zeggend zaakje, waar je vooral terecht kunt voor een borrel, een lunch of een kopje koffie.

Nu, zegge zo’n tien jaar na dato, heb ik Katoen opnieuw ontdekt. Niet vanwege hun uitmuntende service. Niet vanwege hun onderscheidende kaart. Niet vanwege hun exquise borrelhappen. Niet vanwege hun waanzinnige in prijs-kwaliteitsverhouding zijnde broodjes. Niet omdat je hier volledig wordt weggeblazen van alle verrassingen waarmee de zaak zelf je overrompelt. Niet omdat ze een wijnkaart hebben die zijn weerga niet kent. Niet omdat het publiek zo formidabel mooi, spannend, hip of bijzonder is.

foto 1Nee, simpelweg omdat het gewoon een prettige zaak is. En dat is soms al meer dan voldoende. Waar je aan kunt schuiven, ik zei het al, voor de borrel plus garnituur, de lunch of ‘gewoon’ een koffie of thee. Omdat je nog even moet wachten op je gezelschap voor je bijvoorbeeld naar de film gaat, voordat of nadat je je even hebt laten gaan in het winkelgedruis daar in de buurt, voor- of nadat je van respectievelijk naar de UvA gaat als student en je je zinnen even wilt verzetten, of omdat je bij Katoen gewoon met je laptopje even in kunt loggen en er een blogje uit kunt persen. Of een combinatie van datgeen, maar de kans op zo’n druk schema is natuurlijk minimaal.

Maar dat alles wel zonder dat je continue het gevoel hebt dat je weer een drankje moet bestellen onder de lichte druk van het personeel terwijl je net je laatste slok nog hebt genomen. En last but not least, omdat het – ondanks het bijna onopvallend grijze-muizerige uiterlijk – een perfecte stek is om Amsterdam en alles en iedereen die daartoe behoort, aan jezelf voorbij te zien gaan. Dus, in de buurt en op zoek naar een plek voor een versnapering voor jezelf en/of je gezelschap? Geef hem, haar of jezelf gewoon iets van Katoen. Kan niet missen.

Cafe Katoen

Oude Turfmarkt 153


Boca’s behoeft bij velen eigenlijk geen introductie meer, ze openden alweer enkele jaren geleden deze vestiging, vorig jaar kwam ook de tweede aan het Sarphatipark bij waar Marianne toen al een stukje over schreef. Maar nu dus ook een korte impressie van de eerstgeborene aan de Westerstraat. Ik was hier al een paar keer eerder geweest en steeds weer was het zoeken naar een plaatsje, Boca’s is namelijk vanaf dag 1 al een doorslaand succes. Deze vrijdagmiddag waren wij vroeg, rond 15.00 uur, en was er plek zat.

Aan de tafel naast ons zat een groot gezin dat, uitgaande van alles wat zij deden, zeiden en aan hadden, niet vaak in de grote stad kwamen. Misschien waren ze er wel voor het eerst. De gelegenheid van het stadsbezoek was het grillen van de nieuwe schoonzoon. Een gespannen jongeman van begin 20, verliefd naast zijn vriendinnetje. Tegenover hem drie kinderen onder de tien die hem met open mond aanstaarden en wat in een boekje lazen. De vader (type saaie man, Hans Anders montuurtje, gereformeerd kapsel en makkelijke instappers) was geheel in z’n element en deed zijn best het nieuwe gezinslid zo grondig mogelijk te keuren. ‘Op wie stem je? Voor welke club ben je? Doe je zelf veel aan sport? Wat ga je na je studie eigenlijk doen?’ Moeder zweeg en tuurde wat voor zich uit maar veerde na de laatste vraag ineens op. ‘En trouwen? Gaan jullie dat doen?’ Dat wist de twintiger nog niet. Gelukkig werd hij gered, de drankjes kwamen eraan! Vader tuurde stiekem naar de borsten van de jonge serveerster en maakte wat handige opmerkingen. Kortom, wij hadden genoeg vermaak.

20140103_161218245_iOS 20140103_161211188_iOS 20140103_155418150_iOS

 

 

 

 

 

 

We bestelden twee lekkere Pinot Grigio’s van de Grape District en wat hapjes. Helaas kunnen de borrel plateaus pas vanaf 16.30 uur besteld worden en ook geen minuut eerder. Dat is wel wat jammer en ik begrijp ook niet waarom die regel in het leven is geroepen… Maar goed, voor die tijd kunnen de Boca’s (kleine broodjes met verschillend beleg) besteld worden. Net als bij een All You Can Eat sushi restaurant ligt er een formulier op tafel waar je in kunt vullen welk beleg je wilt en of je voor wit of bruin kiest. Er is een verdeling gemaakt tussen zoet, kaas, vlees, vis en groente en dan per optie genoeg keuze voor iedereen. Wij kozen voor de hamburger met foie gras en truffel mayonaise en een boca met buikspek en witte kool. De prijs/kwaliteit is dik in orde, je krijgt twee krokante puntjes die rijk belegd zijn en ontzettend goed van smaak!

Drie glazen wijn verder slaat de klok dan eindelijk 16.30 uur en bestellen we het borrelplateau. Ook daarbij is er de keuze tussen vlees, vis, kaas, vega en zoet (!) maar een combi van de eerste drie kan ook. Wij kiezen voor dat laatste en dan de kleine versie. Deze blijkt nog steeds behoorlijk aan de maat te zijn en eigenlijk te groot als alleen borrelhapje voor twee personen. Dus werd het meteen een licht diner. We vonden mooie kazen, goed brood, gerookte zalm met garnituur, warm gegrild vlees en meer! Allemaal niets op aan te merken. Het licht is inmiddels gedimd en de zaak loopt in rap tempo vol. Het personeel is alert en vlot dus dat zit ook wel snor.

Het is niet voor niets dat Boca’s zo lekker loopt. Het heeft alles in zich wat een zaak prettig maakt. De borrelhappen zijn prima, de prijzen ook, de wijnen van de Grapedistrict en de sfeer altijd goed. Dus het is eigenlijk wachten op de derde vestiging…

Boca’s
Westerstraat 30
www.bar-bocas.nl