Ik vind het heerlijk om een stad wakker te zien worden. Dat geldt ook voor Amsterdam. Zo kan ik met heel veel liefde ‘s morgenvroeg een blokje om rijden, en betekent dat voor mij niets meer dan genieten. Een van de plekken waar ik in alle vroegte graag de stad zie ontwaken, is mijn geliefde Cuyp. Want er gaat niets boven een schuchter opkomend ochtendzonnetje en een vrolijk deuntje in je hoofd afgewisseld met de platste grappen en Amsterdams gevloek en getier van de stoere mannen die de voorbereidingen treffen voor het bijna dagelijkse marktgedruis.

Maar sindskort heeft de Cuyp geduchte concurrentie. Ook een markt, maar dan in het centrum. De Nieuwmarkt. Waar je jezelf overdag een weg moet banen tussen de dagjesmensen uit de provincie en de toerist. Die zich beiden bij voorkeur ophouden in groepsverband, en onbevreesd, voor niets en niemand lijken te wijken, de kamikaze fietsers uit 020 incluis. Maar als dat het beeld is dat je normaal gesproken van de Nieuwmarkt hebt, hoe geweldig is de ervaring dan om voor dag en dauw dit plein eens te bezoeken, en ook hier het leven van de grote stad langzaam tot leven te zien komen. Van de opbouwende marktkoopman tot aan forens die zijn weg baant door het labyrint van de binnenstad richting werk.

Latei 1En als je dat dan in alle rust op je in hebt laten werken, fiets dan even de Zeedijk op. En stap meteen weer op je rem. Want vlak om de hoek zit namelijk Latei. Een koffiezaak die op het eerste oog niet echt opvalt, maar waar je de liefde rijkelijk kunt voelen stromen. De liefde voor eten en drinken, én vooral de liefde voor tweedehands. Want het gehele interieur van dit zaakje is minimaal een tweede leven gegund, en kun je zelfs voor een derde keer tot leven laten komen in je eigen huis. En waar het dankzij de meest overbodige prullaria (voor een koffie- annex Latei 2lunchzaak dan hè, over smaak valt verder niet te twisten) ontzettend knus is. Om te ontbijten, om koffie te drinken, om te lunchen, en om heel soms – oftewel op donderdag, vrijdag en zaterdag -, geheel tegen de trend van de overige kaart in, van Gado Gado te genieten. Van het Kookkollectief.

En hoewel we die laatste nu nog niet op ons kerfstok hebben staan, weet ik zeker dat dat wel gaat gebeuren. Om vervolgens – eveneens geheel tegen de trend in – de stad niet tot leven te zien komen, maar langzaam in slaap te zienvallen. Verandering van spijs doet immers eten.

Latei. Rust, lekkers en spulletjes.

Zeedijk 143

 


Er zijn een paar iconen waar ik echt van onder de indruk ben. Een daarvan is the one and only Coco Chanel. Iconischer dan deze vrouw kun je het wat mij betreft niet krijgen, al moet ik zeggen dat de weduwe Clicquot er niet ver vandaan zit. Enfin, terug naar mademoiselle Coco. De Grand Dame die onder meer het vrouwelijke gedeelte van de wereld (tenminste, die het begrijpen) aan de little black dress heeft geholpen. En hen tevens heeft voorzien van misschien wel de lekkerste geuren ter wereld. ‘Cos ain’t it so, gentlemen?

En dus valt die naam me altijd op. Ook als je het misschien net even een tikkie anders schrijft. In Amsterdam met twee K’s in dit geval, in plaats van de chique C. Aan de Oudezijdse Achterburgwal zit namelijk Koko. Geen duizelingwekkende parfums, geen 2.55 bags, wel kleding, design, en vooral – het gaat hier bij ons bij Catch immers om eten en drinken: koffie. Hele lekkere koffie zelfs. Een lekker espresso’tje, de variant met een smaakje (zoet-zwoelerig vanille of – what’s in a name – kokos?), of gewoon zoals sommigen hem het liefst hebben: dubbel-zo-lekker en extrasterk. In cappuccino-vorm. Inclusief hartje in het schuim, zoals het heurt. En zoals bij elke Amsterdammer langs de gracht staan ook hier de stoeltjes bij mooi weer gewoon voor de deur voor je klaar. Niets fancy’s, geen uitgebreid terras, maar daarom des te intiemer, gezelliger, cosier, hoe je het ook wilt noemen. En als je lang genoeg blijft zitten, dan regelen ze bij Koko zelfs het zonnetje op je bol.

KokoMaar er is meer. Voor de shopaholics onder ons: want naast de koffie heeft Koko dus ook kleding. En design. Vooral van Scandinavische en Dutch origine (we zijn nog steeds hip & happening in de rest van de wereld), en daarmee een collectie die zeker de moeite waard is om even doorheen te browsen. Voor het bestellen, tijdens het wachten of na het nuttigen van je kop wat-voor-koffie-dan-ook. Natuurlijk alles op zijn tijd. Maar met een conclusie: I love Koko. En Coco.

Koko Coffee & Design

Oudezijdse Achterburgwal 145

 


Vroeger was ik nooit zo’n koffieleut. Maar inmiddels kan ik cappuccino op z’n tijd (zeker om de ochtend ontspannen te beginnen of bij het werkwekelijkse inkak-moment rond 16.00 uur) of een straffe espresso meer dan waarderen. En aangezien mijn eigen koffiekunsten (still blaming the machine…) niet erg outstanding zijn, drink ik deze bakkies dus bij voorkeur buiten de deur. In het geval van een cappuccino samen met een croissantje; in het geval van een espresso graag na een lekkere maaltijd.foto 1

En gelukkig zijn er meer dan voldoende adresjes waar ik hiervoor terecht kan. In het bijzonder geniet ik in dit geval niet alleen van de dosis cafeïne, maar vooral ook van de nieuwste trend op koffiezaakjes-gebied: namelijk koffiedrinken en winkelen in een. Want zeg nou eerlijk: welke vrouw kijkt er nou niet graag ‘over a cup of coffee’ naar iets moois naast zich? Natuurlijk kenden we op dat gebied de initiatieven van Hutspot, Cotton Cake en Beter & Leuk al, maar inmiddels heb ik er nog eentje ontdekt. Hay Amsterdam, in de Spuistraat. Inclusief heel veel moois voor je eigen huis. En om al dat koopbare foto 2woongeweld even op je gemak tot je te laten komen, kun je dus tussendoor genieten van een lekker bakkie, van de Koffiesalon. En is de vestiging van deze keten op het hoekje van de 1e Constantijn Huygensstraat misschien nog een tikkie gewoon, daar is niets van terug te vinden in dit etablissement op het Spui. Strak design in combinatie met goede koffie en zeer vriendelijke, gastvrije bediening (want ‘tuurlijk krijg je gewoon een nieuwe espresso wanneer je loopt te klunzen). Met als uitsmijter: bij mooie dagen een bescheiden (inpandig?) terras om van het middagzonnetje te genieten.

Kortom, ik ben verkocht. Op alle fronten. Dus voor alle koffie- en interieurliefhebbers: bezoek deze sweetheart van mij hartje centrum maar ‘ns.

Hay Amsterdam

Spuistraat 281abc


Ieder mens heeft wel een stopwoordje. De een wat overduidelijker dan de ander, maar als puntje bij paaltje komt en je gaat er echt op letten, berg je dan maar. Ook ik heb er last van. Waar ik als kind samen met mijn neefjes en nichtjes nog over de vloer rolde van het lachen door het overmatig gebruik van het woord ‘feestelijk’ door mijn tante, betrap ik mezelf er de laatste tijd steeds vaker op dat ook ik dol ben op superlatieven. Het zit kennelijk in de familie. Zo zijn de heerlijk- en zaligheden bij mij met regelmaat van de partij. Waarbij ik mij vandaag realiseerde dat ik wellicht moet gaan oppassen voor het zogenaamde ‘boy who cried wolf’-effect. Want hoe geloofwaardig ben je wanneer je om de haverklap iets tot heerlijk of zalig bestempeld? Desondanks grijp ik vandaag gewoon weer terug op deze complimenteuze containerbegrippen, want oh well (nog zo eentje uit mijn koker overigens, begreep ik ooit), als iets goed, formidabel of indrukwekkend is, dan moet je dat beestje ook maar gewoon bij dat naampje noemen.

Enter Gartine, wat zoiets betekent als een heel klein akkertje, in dit geval in hartje Amsterdam. En die naam is prima gevonden. Want niet alleen is Gartine (gesitueerd overigens in de Takstraat, temidden van het geweld van de Kalverstraat en Rokin) piepklein, ze serveren er ook bij voorkeur producten van hun eigen – je raadt het al – akkertje. En omdat ik van alle kanten begreep ik dat wanneer ik hier eenmaal geweest zou zijn ik verkocht zou zijn, stond dit zaakje al een tijd op mijn to-do-lijst. Tot vandaag.

GartineHoewel ik in eerste instantie misschien nog ietwat lacherig was door de bloemrijke beschrijvingen van de menukaart (serieus: Couperus, eat – letterlijk – your heart uit), is dat lachen mij in positieve zin snel vergaan. Want ik ben sinds lange tijd niet zo onder de indruk geweest van wat zou moeten zijn een simpele lunch. Bij Gartine krijg je namelijk geen lunch, maar een portie liefde op je bord. Of in mijn geval crackers, belegd met heel veel liefde in de vorm van de niet bepaald voor de hand liggende lunchingrediënten als gesmoorde uien, knolselderij en Boeren Goudse kaas. En omdat liefde klaarblijkelijk bij voorkeur graag door de maag gaat, verklaart dat meteen waarom je er verstandig aan doet voor een lunch bij dit zaakje te reserveren. Maar dan krijg je ook wel gewoon iets. Iets heerlijks en zaligs als je het mij vraagt. En dat schijnt ook nog eens te gelden voor alles wat er op de kaart staat: van het hartige gedeelte tot de zoethoudertjes. En daar wil ik het voor deze keer gewoon maar eens bij laten.

Gartine

Taksteeg 7