Wij luiden vandaag het oude jaar uit met oliebollen. Verse, met heel veel liefde en dus vooral huisgemaakte oliebollen. En wel volgens recept uit het boek ‘De Banketbakker’ van meester banketbakker Cees Holtkamp. Geloof me, ik heb het bollenbakken vorig jaar aan den lijve mogen ondervinden, en appeltje-eitje, als je het mij vraagt.

Wat heb je nodig?
500 gram melk
50 gram gist
1 ei
500 gram bloem
15 gram geraspte citroenschil
50 gram roomboter, gesmolten
10 gram zout
250 gram rozijnen, geweld
15 gram krenten, geweld
200 gram appelblokjes (Jonagold)
Zonnebloemolie (voor het frituren)
Poedersuiker

En nu aan de slag!
Los d gist op in 425 gram lauwe melk. Roer het ei erdoor. Voeg de bloem toe en daarna de citroenschil. Kneed dit alles goed door met de mixer.
Giet als het beslag glad is voorzichtig de overige melk erbij. Voeg dan de gesmolten boter en het zout toe en kneed het geheel nog 15 minuten goed door met de mixer. Meng voorzichtig de rozijnen, krenten en appelblokjes erdoor.
Laat het beslag, afgedekt met een vochtige doek, 30 tot 45 minuten rijzen op een warme plek. De ideale temperatuur van het beslag is 28 graden.
Spatel het beslag als het gerezen is goed door en laat het dan nog 3 minuten rusten. Verhit de frituurpan met zonnebloemolie tot 180 graden.
Schep met twee lepels of een ijsbollentang bollen van het beslag in de olie, zoveel als er naast elkaar in de pan passen. Frituur de oliebollen 6 minuten (keer ze halverwege), tot ze goudbruin zijn en laat ze uitlekken in een zeef. Bstrooi ze – naar eigen voorkeur en inzicht – met de poedersuiker. Eet smakelijk!!

Geen tijd meer?
Haast je dan snel naar de banketbakkerij van Holtkamp. De bollen en de flappen zijn hier heerlijk! Al zijn ook de sneeuwballen om je vingers bij af te likken. Ook ideaal voer overigens voor een katterige ‘day after’…

En voor al onze lezers: een hele fijne jaarwisseling gewenst!!
P.S. Weet jij een betere bollenbakker in Amsterdam? Vertel het ons! Verandering van spijs doet eten.

mijterWij vieren vandaag Sinterklaas met zelf gebakken pepernoten. En wel volgens recept uit het boek ‘De Banketbakker’ van meester banketbakker Cees Holtkamp .

Wat heb je nodig?
150 gram Honing
100 gram Bruine Basterdsuiker
300 gram Roggebloem
3 gram zout
12 gram anijszaad, gemalen
25 gram water
10 gram bakpoeder, gezeefd

En nu aan de slag
Verhit de honing tot 90 graden. Haal de pan van het vuur en roer de bruine basterdsuiker en de roggebloem erdoor. Kneed het deeg even door. (Pas op! Heet!)
Voeg vervolgens het zout, anijszaad, water en bakpoeder toe. Kneed het deeg nog even goed door. Laat het deeg afgedekt 1 dag rusten in een kom op het aanrecht.

Verwarm de over voor op 180 graden
Vet je handen in met een beetje zonnebloemolie. Haal het deeg uit de kom en rol er balletjes ter grootte van een knikker van. Leg de balletjes in een ingevette springvorm. Niet op een bakplaat, want dan zullen de randen van de pepernoten te snel bakken en hard worden. Zorg dat de springvorm helemaal gevuld is, de pepernoten mogen tegen elkaar aanliggen.

Bak de pepernoten 20 minuten in de voorgewarmde oven. Draai na het bakken de springvorm om boven een schaal en haal de pepernoten los van elkaar.

Geen tijd meer
Haal dan die overheerlijke pepernoten van Holtkamp aan de Vijzelgracht.

Patisserie Holtkamp
Vijzelgracht 15
1017HM Amsterdam
tel 020-6248757
fax 020-6269532

Geopend:
ma t/m vr 8:30-18:00
za 8:30-17:00


Voetballers, foute heertjes, beeldschone serveersters die het begrip ‘arrogantie’ naar een nieuw niveau hebben getild,  nóg meer voetballers en dit alles nabij het plein waar je als Amsterdammer misschien niet heel vaak komt voor een hapje of drankje. Over welke zaak heb ik het? Nou??

Palladium natuurlijk!

De beschrijving hierboven was het stempel dat Palladium (VOLLEDIG  TERECHT) jarenlang heeft gedragen. Maar gelukkig, tijden veranderen. En ook de horeca in Amsterdam wordt steeds wat beter. En zo is het ook voor Palladium. Het interieur is een hele tijd geleden al aangepakt: strak, rustgevend en ruim van opzet. Prettige verlichting, de welbekende serre en achterin veel zitgelegenheid voor eters of borrelaars.

Ik bestel voor de lunch een klassieke clubsandwich met kip, mijn tafelgenoot twee Holtkamp croquetten op brood. Bij beide gerechten is er keuze uit wit en bruin brood. Zoals het hoort komen de croquetten op kraakvers wit casinobrood (jammer van het plastic kuipje boter on the side) en mijn club, ook witbrood is prachtig opgebouwd en bevat alle classics die er in horen te zitten (kip, tomaat, ei, mayonaise, bacon en sla). Alle smaken mooi in balans en ook goede toast. Kosten: 9,50 euro voor de club, 7,50 euro voor de croquetten.  Andere gerechten op de kaart zijn onder andere verschillende broodjes/boterhammen waarbij er een keuze is tussen brood van Menno of van Vlaamsch Broodhuys. Prima dus!

De bediening is écht ok, niets op aan te merken. Heel vriendelijk en snel. Wát een verschil met een paar jaar geleden.

Er is echter één aspect wat niets is veranderd in al die jaren, niet storend, gewoon grappig om te aanschouwen. We eten onze lunch terwijl er een bekende voetballer van Ajax binnenstapt nadat hij zijn Vespa voor de deur heeft gezet. Hij hangt verveeld op één van de stoelen en bestelt ‘een frissie’. Aan de tafel naast hem zitten zes knappe jonge dames die hier overduidelijk kind aan huis zijn. Na een luchtkusje en een vluchtig ‘hoe is het met jou?’ richting de sportman nemen ze, zo lijkt het van een afstandje, hun veroveringen van de nacht ervoor in de Jimmy met elkaar door, onder het genot van een glaasje bubbels. Het hondje op schoot van één van de dames heeft het formaat van een flinke eekhoorn, hij heeft vandaag zijn leren jasje met Swarovski steentjes aangetrokken. Hij hoort het gekibbel gelaten aan. We hebben even oogcontact maar ik kan niets voor hem doen. Sommige dingen veranderen nooit, ook niet in Palladium…

Palladium
Kleine Gartmanplantsoen 7-9
www.palladiumamsterdam.nl

 


Een faux pas is een overtreding van de sociale regels of etiquette (meestal door een buitenstaander) door het niet waarnemen van bepaalde signalen, verkeerd interpreteren van de sociale regels en cultuur of niet op de hoogte zijn hiervan. In deze zin is het eigenlijk een soortblunder, met dien verstande dat de omgeving het een “buitenstaander” vaak minder zwaar wordt toegerekend. De term is afkomstig uit het Frans en betekent letterlijk “misstap”. De gevolgen kunnen variëren van negeren of hilariteit tot sociale uitsluiting.

Het is vrijdagmiddag. En terwijl de meeste Nederlanders dan wellicht denken aan ‘bier & ballen’ voor bij de vrij-mi-bo, denk ik juist vooral aan die kleffe, gefrituurde kaasunits. En ja, ook ik ben dol op op de Hollandse gefrituurde bitterballen. Although slightly biased misschien, maar vooral die van Holtkamp waren bij ons thuis bijna – ja, ik zeg bijna, we zijn nog momenteel nog steeds frituurvrij – de reden ooit om een frituurpan aan te willen schaffen.

Was de kaasstengel in vroeger tijden van het beunen in het Amsterdamse Hilton tijdens de wekelijkse borrel met collega’s in de King (oftewel King Arthur, de enige aanvaardbare kroeg in de buurt het hotel) samen met het vlammetje en de bitterbal nog de snack die regelmatig de ronde deed omdat het lekker was, de laatste tijd brengt dit eerdergenoemde ‘gemaksproduct’ bij mij vooral alleen nog een glimlach op het gezicht. Want zeg eens eerlijk: bestel jij normaal gesproken een kaasstengel, of een kaastengel?

Ja, beste lezers, we hebben hier te maken met misschien wel de grootste faux pas van de Hollandse horeca. Oftewel in dit geval het niet op de hoogte zijn van de juiste spelling. Want let maar eens op, ook in de meeste Amsterdamse horecazaken bestel je namelijk kaas-stengels. Een schrijfwijze die haaks staat op de officiële merkbenaming. Waar zelfs het taalpuriteinse genootschap ‘Taal Faal‘ zich onterecht verbaast over een menukaart die spreekt van ‘kaas-tengels’, is de snack namelijk in werkelijkheid echt vernoemd naar vingers (in de volksmond ook wel tengels genoemd) en niet naar de met geraspte kaas besprenkelde bladerdeegunits.

Want, zoals de producent zelf ook zegt, het zijn nu eenmaal snacks waarbij je je vingers bij af zou moeten likken. En hoewel over smaak niet te twisten valt (wij zullen de laatste zijn die zullen beweren dat dit de lekkerste snack ever is – wellicht kun je van deze ietwat zoutige edoch zoutloze maar vaak in enigzins beschonken staat toch best waardevolle snack zelfs misschien wel beter met je tengels van afblijven), beloof ik je dat na het lezen van dit stukje voortaan iedere borrelkaart ook een glimlach op je gezicht zal doen toveren. Horeca-ondernemers, u bent gewaarschuwd…

Lang leve de Nederlandse taal! Ook in Mokum. En o ja, borrel-ze voor straks. Gaan wij namelijk ook doen.