Ik heb een heerlijk weekje achter de rug. Dat kan ook niet anders, want terwijl heel Nederland sombertjes naar de regen buiten zat te staren, heb ik met twee mede-Catchers in crime en nog wat intimi de bloemetjes buiten gezet op Ibiza. Sorry guys… Want ach, je moet wat in de maand mei, zullen we maar denken. En zoals het gros van Nederland wel zal weten, is daar op Ibiza voldoende te doen. Ook op het gebied van eten en drinken. Maar daar wil ik het eigenlijk niet over hebben. Die boten ‘Moet & Chandon Ice’ van de Blue Marlin die kennen we nu wel, zeg maar.  En dat komt in dit geval goed uit: want Catch52 gaat niet voor niets over de culinaire belevenissen op 52 graden Noorderbreedte. Oftewel in Amsterdam. En daar ben ik op zoek naar een nieuwe revolutie. Vergeet de Flammkuchen, vergeet de Gin-cocktails, het is tijd voor een nieuw geluid. Van koffie. Of liever gezegd: de cortado. Een typische Spaans-Portugese lekkernij. En daar zit dan ook het haakje met het pleasure island.

De cortado is de ultieme quick & dirty maar vooral tongstrelende koffie ‘must-drink’, vooral terug te vinden in Spanje en Portugal. Een goede espresso met precies dat kleine shotje warme melk, of liever gezegd, dat scheutje warm melkschuim. Dat een romige koffie-ervaring oplevert met een bite, die een beetje coffee-addict gewoon niet anders kan dan waarderen. En de hobbyende koffiedrinker zoals ikzelf idem dito. Het enige nadeel: uit een klein fieldresearch van de laatste dagen blijkt dat deze koffievariant nog lang niet bij alle koffiegelederen in het Amsterdamse is doorgedrongen. Zonde, zonde, zonde, en nogmaals zonde. En vooral spijtig voor mijzelf, want ik heb de afgelopen dagen flink moeten afkicken.

CortadoEen kleine uitzondering daargelaten: De Koffiesalon van Hay (Spuistraat) en de Ysbreeker hebben de cortado in ieder geval op de menukaart staan. En de komende tijd ga ik mijn zoektocht doorzetten. De barricades op! Want ik kan me niet voorstellen dat cafeine-favorieten als Coffee Bru en Two for Joy deze romige heerlijkheid niet tussen de uitgebreide koffieselectie hebben staan. En datzelfde geldt voor al die zogenaamde ‘coffee heavens’, met hun tientallen varianten inclusief ‘drippingstations’ en zelfgemalen brouwsels met soya-, non-fat, of artisane invloeden.

Maar tot ik al deze heerlijke zaken weer langs ben gegaan een uitdaging voor de Catch-lezer die van een revolutionair goed bakkie houdt: probeer het eens, bij je favoriete koffiezaak, en vraag eens om die cortado. Als ze hem serveren: bestellen. En in geval van een negatief antwoord: afdwingen. Of honend uitlachen. En voor je het weet hebben we gezamenlijk een nieuwe hype, een ware koffierevolutie in Amsterdam weten te creëren. En dan kan ik niet anders dan dankbaar zijn. Espresso is immers zo last season…


Ik vind het heerlijk om een stad wakker te zien worden. Dat geldt ook voor Amsterdam. Zo kan ik met heel veel liefde ‘s morgenvroeg een blokje om rijden, en betekent dat voor mij niets meer dan genieten. Een van de plekken waar ik in alle vroegte graag de stad zie ontwaken, is mijn geliefde Cuyp. Want er gaat niets boven een schuchter opkomend ochtendzonnetje en een vrolijk deuntje in je hoofd afgewisseld met de platste grappen en Amsterdams gevloek en getier van de stoere mannen die de voorbereidingen treffen voor het bijna dagelijkse marktgedruis.

Maar sindskort heeft de Cuyp geduchte concurrentie. Ook een markt, maar dan in het centrum. De Nieuwmarkt. Waar je jezelf overdag een weg moet banen tussen de dagjesmensen uit de provincie en de toerist. Die zich beiden bij voorkeur ophouden in groepsverband, en onbevreesd, voor niets en niemand lijken te wijken, de kamikaze fietsers uit 020 incluis. Maar als dat het beeld is dat je normaal gesproken van de Nieuwmarkt hebt, hoe geweldig is de ervaring dan om voor dag en dauw dit plein eens te bezoeken, en ook hier het leven van de grote stad langzaam tot leven te zien komen. Van de opbouwende marktkoopman tot aan forens die zijn weg baant door het labyrint van de binnenstad richting werk.

Latei 1En als je dat dan in alle rust op je in hebt laten werken, fiets dan even de Zeedijk op. En stap meteen weer op je rem. Want vlak om de hoek zit namelijk Latei. Een koffiezaak die op het eerste oog niet echt opvalt, maar waar je de liefde rijkelijk kunt voelen stromen. De liefde voor eten en drinken, én vooral de liefde voor tweedehands. Want het gehele interieur van dit zaakje is minimaal een tweede leven gegund, en kun je zelfs voor een derde keer tot leven laten komen in je eigen huis. En waar het dankzij de meest overbodige prullaria (voor een koffie- annex Latei 2lunchzaak dan hè, over smaak valt verder niet te twisten) ontzettend knus is. Om te ontbijten, om koffie te drinken, om te lunchen, en om heel soms – oftewel op donderdag, vrijdag en zaterdag -, geheel tegen de trend van de overige kaart in, van Gado Gado te genieten. Van het Kookkollectief.

En hoewel we die laatste nu nog niet op ons kerfstok hebben staan, weet ik zeker dat dat wel gaat gebeuren. Om vervolgens – eveneens geheel tegen de trend in – de stad niet tot leven te zien komen, maar langzaam in slaap te zienvallen. Verandering van spijs doet immers eten.

Latei. Rust, lekkers en spulletjes.

Zeedijk 143

 


Ik kreeg laatst de vraag hoe mijn ideale zaterdag eruit ziet. En terwijl dat niet vaak gebeurt, was ik hier even stil van. Want wat is in dit geval mijn ideaalbeeld? Ik kan drie weken op vakantie gaan naar een uitheems gehucht, een exotische bestemming of juist dat pittoreske plaatje in Zuid-Frankrijk met die heerlijke boerenmarkt, en daar heerlijk lome zaterdagochtenden beleven. Ook droom ik regelmatig weg richting mijn laatste bezoeken aan steden als Parijs, New York, Rome of Barcelona, waar je – zodra je er bent – uiteraard direct een appartement zou willen kopen omdat het leven daar ook op zaterdagochtenden perfect lijkt te zijn. Op dat moment. Want zou je er zaterdag aan zaterdag willen doorbrengen? Zonder hoogstwaarschijnlijk je familie of je vrienden in de buurt? Hoe romantisch het ook lijkt wanneer je je temidden van de sleur van het Hollandse bestaan bevindt, denk ik dat mijn ideale zaterdag niet zozeer met de bestemming te maken heeft, maar meer met een ritme en vooral niets moeten. En dat je dus ook prima in Amsterdam simpelweg gelukkig kunt zijn op just a random zaterdagmorgen. En laat ik dat nou nog niet zo lang geleden aan den lijve te hebben ondervonden.

foto 4 Toen de zomer zich eerder deze maand al even van zijn beste kant liet zien, heb ik ‘s ochtendsvroeg de boel de boel gelaten, alle sociale, sportieve dan wel huishoudelijke activiteiten gelaten voor wat het is, en ben ik eens richting Boulangerie 1072 gelopen in de Pijp. Een – de naam zegt het al – ambachtelijke bakker met zeer Franse inslag: van kakelverse croissantjes en kleine brioches, tot aan krokante foto 5baguettes en zuurdesembroden. Die je als een typische Fransoos onder je arm mee naar huis kunt nemen, maar waar je ook ter plekke gewoon van kunt genieten. Op de bank, aan de zijkant van het pand, met je kop in het zonnetje. Met als extraatje een romige cappuccino, een vers sapje en yoghurt met vers fruit en huisgemaakte granola. Krantje erbij, een beetje genieten van het publiek dat voorbij loopt, een vriendelijke dialoog met de dame van de bediening. Dus mijn ideale zaterdag? Laten we gewoon eens beginnen met rustig opstarten op dit soort geweldige adresjes bij mij om de hoek. Dan komt de rest van die dag ook wel goed.

Boulangerie 1072

Ferdinand Bolstraat 151


Ieder mens heeft wel een stopwoordje. De een wat overduidelijker dan de ander, maar als puntje bij paaltje komt en je gaat er echt op letten, berg je dan maar. Ook ik heb er last van. Waar ik als kind samen met mijn neefjes en nichtjes nog over de vloer rolde van het lachen door het overmatig gebruik van het woord ‘feestelijk’ door mijn tante, betrap ik mezelf er de laatste tijd steeds vaker op dat ook ik dol ben op superlatieven. Het zit kennelijk in de familie. Zo zijn de heerlijk- en zaligheden bij mij met regelmaat van de partij. Waarbij ik mij vandaag realiseerde dat ik wellicht moet gaan oppassen voor het zogenaamde ‘boy who cried wolf’-effect. Want hoe geloofwaardig ben je wanneer je om de haverklap iets tot heerlijk of zalig bestempeld? Desondanks grijp ik vandaag gewoon weer terug op deze complimenteuze containerbegrippen, want oh well (nog zo eentje uit mijn koker overigens, begreep ik ooit), als iets goed, formidabel of indrukwekkend is, dan moet je dat beestje ook maar gewoon bij dat naampje noemen.

Enter Gartine, wat zoiets betekent als een heel klein akkertje, in dit geval in hartje Amsterdam. En die naam is prima gevonden. Want niet alleen is Gartine (gesitueerd overigens in de Takstraat, temidden van het geweld van de Kalverstraat en Rokin) piepklein, ze serveren er ook bij voorkeur producten van hun eigen – je raadt het al – akkertje. En omdat ik van alle kanten begreep ik dat wanneer ik hier eenmaal geweest zou zijn ik verkocht zou zijn, stond dit zaakje al een tijd op mijn to-do-lijst. Tot vandaag.

GartineHoewel ik in eerste instantie misschien nog ietwat lacherig was door de bloemrijke beschrijvingen van de menukaart (serieus: Couperus, eat – letterlijk – your heart uit), is dat lachen mij in positieve zin snel vergaan. Want ik ben sinds lange tijd niet zo onder de indruk geweest van wat zou moeten zijn een simpele lunch. Bij Gartine krijg je namelijk geen lunch, maar een portie liefde op je bord. Of in mijn geval crackers, belegd met heel veel liefde in de vorm van de niet bepaald voor de hand liggende lunchingrediënten als gesmoorde uien, knolselderij en Boeren Goudse kaas. En omdat liefde klaarblijkelijk bij voorkeur graag door de maag gaat, verklaart dat meteen waarom je er verstandig aan doet voor een lunch bij dit zaakje te reserveren. Maar dan krijg je ook wel gewoon iets. Iets heerlijks en zaligs als je het mij vraagt. En dat schijnt ook nog eens te gelden voor alles wat er op de kaart staat: van het hartige gedeelte tot de zoethoudertjes. En daar wil ik het voor deze keer gewoon maar eens bij laten.

Gartine

Taksteeg 7