Ik vind het heerlijk om een stad wakker te zien worden. Dat geldt ook voor Amsterdam. Zo kan ik met heel veel liefde ‘s morgenvroeg een blokje om rijden, en betekent dat voor mij niets meer dan genieten. Een van de plekken waar ik in alle vroegte graag de stad zie ontwaken, is mijn geliefde Cuyp. Want er gaat niets boven een schuchter opkomend ochtendzonnetje en een vrolijk deuntje in je hoofd afgewisseld met de platste grappen en Amsterdams gevloek en getier van de stoere mannen die de voorbereidingen treffen voor het bijna dagelijkse marktgedruis.

Maar sindskort heeft de Cuyp geduchte concurrentie. Ook een markt, maar dan in het centrum. De Nieuwmarkt. Waar je jezelf overdag een weg moet banen tussen de dagjesmensen uit de provincie en de toerist. Die zich beiden bij voorkeur ophouden in groepsverband, en onbevreesd, voor niets en niemand lijken te wijken, de kamikaze fietsers uit 020 incluis. Maar als dat het beeld is dat je normaal gesproken van de Nieuwmarkt hebt, hoe geweldig is de ervaring dan om voor dag en dauw dit plein eens te bezoeken, en ook hier het leven van de grote stad langzaam tot leven te zien komen. Van de opbouwende marktkoopman tot aan forens die zijn weg baant door het labyrint van de binnenstad richting werk.

Latei 1En als je dat dan in alle rust op je in hebt laten werken, fiets dan even de Zeedijk op. En stap meteen weer op je rem. Want vlak om de hoek zit namelijk Latei. Een koffiezaak die op het eerste oog niet echt opvalt, maar waar je de liefde rijkelijk kunt voelen stromen. De liefde voor eten en drinken, én vooral de liefde voor tweedehands. Want het gehele interieur van dit zaakje is minimaal een tweede leven gegund, en kun je zelfs voor een derde keer tot leven laten komen in je eigen huis. En waar het dankzij de meest overbodige prullaria (voor een koffie- annex Latei 2lunchzaak dan hè, over smaak valt verder niet te twisten) ontzettend knus is. Om te ontbijten, om koffie te drinken, om te lunchen, en om heel soms – oftewel op donderdag, vrijdag en zaterdag -, geheel tegen de trend van de overige kaart in, van Gado Gado te genieten. Van het Kookkollectief.

En hoewel we die laatste nu nog niet op ons kerfstok hebben staan, weet ik zeker dat dat wel gaat gebeuren. Om vervolgens – eveneens geheel tegen de trend in – de stad niet tot leven te zien komen, maar langzaam in slaap te zienvallen. Verandering van spijs doet immers eten.

Latei. Rust, lekkers en spulletjes.

Zeedijk 143

 


Ik kreeg laatst de vraag hoe mijn ideale zaterdag eruit ziet. En terwijl dat niet vaak gebeurt, was ik hier even stil van. Want wat is in dit geval mijn ideaalbeeld? Ik kan drie weken op vakantie gaan naar een uitheems gehucht, een exotische bestemming of juist dat pittoreske plaatje in Zuid-Frankrijk met die heerlijke boerenmarkt, en daar heerlijk lome zaterdagochtenden beleven. Ook droom ik regelmatig weg richting mijn laatste bezoeken aan steden als Parijs, New York, Rome of Barcelona, waar je – zodra je er bent – uiteraard direct een appartement zou willen kopen omdat het leven daar ook op zaterdagochtenden perfect lijkt te zijn. Op dat moment. Want zou je er zaterdag aan zaterdag willen doorbrengen? Zonder hoogstwaarschijnlijk je familie of je vrienden in de buurt? Hoe romantisch het ook lijkt wanneer je je temidden van de sleur van het Hollandse bestaan bevindt, denk ik dat mijn ideale zaterdag niet zozeer met de bestemming te maken heeft, maar meer met een ritme en vooral niets moeten. En dat je dus ook prima in Amsterdam simpelweg gelukkig kunt zijn op just a random zaterdagmorgen. En laat ik dat nou nog niet zo lang geleden aan den lijve te hebben ondervonden.

foto 4 Toen de zomer zich eerder deze maand al even van zijn beste kant liet zien, heb ik ‘s ochtendsvroeg de boel de boel gelaten, alle sociale, sportieve dan wel huishoudelijke activiteiten gelaten voor wat het is, en ben ik eens richting Boulangerie 1072 gelopen in de Pijp. Een – de naam zegt het al – ambachtelijke bakker met zeer Franse inslag: van kakelverse croissantjes en kleine brioches, tot aan krokante foto 5baguettes en zuurdesembroden. Die je als een typische Fransoos onder je arm mee naar huis kunt nemen, maar waar je ook ter plekke gewoon van kunt genieten. Op de bank, aan de zijkant van het pand, met je kop in het zonnetje. Met als extraatje een romige cappuccino, een vers sapje en yoghurt met vers fruit en huisgemaakte granola. Krantje erbij, een beetje genieten van het publiek dat voorbij loopt, een vriendelijke dialoog met de dame van de bediening. Dus mijn ideale zaterdag? Laten we gewoon eens beginnen met rustig opstarten op dit soort geweldige adresjes bij mij om de hoek. Dan komt de rest van die dag ook wel goed.

Boulangerie 1072

Ferdinand Bolstraat 151


Ieder mens heeft wel een stopwoordje. De een wat overduidelijker dan de ander, maar als puntje bij paaltje komt en je gaat er echt op letten, berg je dan maar. Ook ik heb er last van. Waar ik als kind samen met mijn neefjes en nichtjes nog over de vloer rolde van het lachen door het overmatig gebruik van het woord ‘feestelijk’ door mijn tante, betrap ik mezelf er de laatste tijd steeds vaker op dat ook ik dol ben op superlatieven. Het zit kennelijk in de familie. Zo zijn de heerlijk- en zaligheden bij mij met regelmaat van de partij. Waarbij ik mij vandaag realiseerde dat ik wellicht moet gaan oppassen voor het zogenaamde ‘boy who cried wolf’-effect. Want hoe geloofwaardig ben je wanneer je om de haverklap iets tot heerlijk of zalig bestempeld? Desondanks grijp ik vandaag gewoon weer terug op deze complimenteuze containerbegrippen, want oh well (nog zo eentje uit mijn koker overigens, begreep ik ooit), als iets goed, formidabel of indrukwekkend is, dan moet je dat beestje ook maar gewoon bij dat naampje noemen.

Enter Gartine, wat zoiets betekent als een heel klein akkertje, in dit geval in hartje Amsterdam. En die naam is prima gevonden. Want niet alleen is Gartine (gesitueerd overigens in de Takstraat, temidden van het geweld van de Kalverstraat en Rokin) piepklein, ze serveren er ook bij voorkeur producten van hun eigen – je raadt het al – akkertje. En omdat ik van alle kanten begreep ik dat wanneer ik hier eenmaal geweest zou zijn ik verkocht zou zijn, stond dit zaakje al een tijd op mijn to-do-lijst. Tot vandaag.

GartineHoewel ik in eerste instantie misschien nog ietwat lacherig was door de bloemrijke beschrijvingen van de menukaart (serieus: Couperus, eat – letterlijk – your heart uit), is dat lachen mij in positieve zin snel vergaan. Want ik ben sinds lange tijd niet zo onder de indruk geweest van wat zou moeten zijn een simpele lunch. Bij Gartine krijg je namelijk geen lunch, maar een portie liefde op je bord. Of in mijn geval crackers, belegd met heel veel liefde in de vorm van de niet bepaald voor de hand liggende lunchingrediënten als gesmoorde uien, knolselderij en Boeren Goudse kaas. En omdat liefde klaarblijkelijk bij voorkeur graag door de maag gaat, verklaart dat meteen waarom je er verstandig aan doet voor een lunch bij dit zaakje te reserveren. Maar dan krijg je ook wel gewoon iets. Iets heerlijks en zaligs als je het mij vraagt. En dat schijnt ook nog eens te gelden voor alles wat er op de kaart staat: van het hartige gedeelte tot de zoethoudertjes. En daar wil ik het voor deze keer gewoon maar eens bij laten.

Gartine

Taksteeg 7

 


Het Damrak is niet bepaald mijn favoriete hang-out als het gaat om Amsterdam. Ik denk van de meeste Amsterdammers niet eerlijk gezegd. Hoewel het centrum de laatste tijd qua zakelijk en privéafspraken een ontegenzeggelijke aantrekkingskracht op mij uit blijft oefenen, is dit een straat die ik normaal gesproken vooral eerder mijdt dan er op zoek te gaan naar een eet- dan wel drinklocatie. Eigenlijk net als het Rokin, enkele uitzonderingen daargelaten wellicht: het NRC Cafe en Bar Italia doen bijvoorbeeld hun best om de boel een beetje te pimpen. Maar let’s be honest, er zijn leukere straatjes in hartje centrum te vinden. Met idem horecagelegenheden. Toch was ik naar een specifieke gelegenheid wel nieuwsgierig. Hotel The Exchange, en omdat ik niet op zoek was naar een hotelkamer. Een stop dus voor Stock, het bijbehorende cafe.

The Exchange is een smal, hoog en vooral bijzonder hotel. Gelegen te midden van de toeristische meuk waar het Damrak ondanks de woeste plannen van de gemeente om bekend staat. Dat wil dus zeggen op het eerste gedeelte, ongeveer te hoogte van de Beurs van Berlage. Het hotel zelf is in die zin bijzonder dat jonge ontwerpers van het Amsterdam Fasion Institute de vrije hand hebben gekregen om de 61 kamers (het hotel is groter dan je denkt) in te richten. Met als gevolg een grote bundeling van vrij eclectische en toch ook weer speels ingerichte kamers. Een verademing als je het vergelijkt met het hotelaanbod dat er verder in deze hoofdstraat van Amsterdam huist. Dat is helaas ook wel meteen terug te zien in de prijzen die ze voeren, maar hé, als je op zoek bent naar een bijzondere kamer in 020 die ook nog eens centraal gelegen is, dan is het niet anders. Het Waldorf Astoria zal er in ieder geval naar alle waarschijnlijkheid er ruimschoots overheen gaan, dus wat dat betreft.

StockNaast de hotelkamers heeft The Exchange ook een plek om te ontbijten, te eten en te drinken. Geen traditionele eetzaal in dit geval, nee, gewoon een plek waar iedere voorbijganger ook van harte welkom is. En waar menig toerist misschien zou moeten stoppen. Stock. Ze zitten namelijk niet voor niets tegenover de Beurs. Bij Stock kun je ontbijten, koffie drinken, lunchen, en tot 7 uur zelfs een voorzichtig drankje kunt doen. Al zou ik in dat geval liever de Amsterdamse gezelligheid opzoeken in een van de tientallen kroegen richting Zeedijk.

Maar goed, de inrichting is er in ieder geval een stuk witter, Scandinavisch-ogender en dus hipper. Een klein nadeel: het aantal zitplekken is wat beperkt, zeker als je niet op een krukje wilt eindigen. De menukaart (grappig detail: the Stocklist – je kunt er ook in blijven hangen) is voor ons verwende Amsterdammers misschien ook niet de meest in het oog springende als je vergelijkend warenonderzoek zou doen. Maar ja. Zoals eerder gezegd zou de rest van het Damrak en het Rokin in ieder geval qua interieur, inrichting en inspanning een groot voorbeeld mogen nemen aan deze zaak. En dat is soms ook gewoon een complimentje waard. En voor toeristen een prima visitekaartje bij aankomst vanaf het CS.

Hotel The Exchange/Cafe Stock

Damrak 50