Hoewel ik een typisch zomertypje ben, laat ook de winter mij bepaald niet koud. Maar dan moet het wel een echte winter zijn. Inclusief spontaan rondvliegende sneeuwballen bij het halen van die frisse neus, een knisperend haardvuurtje om vervolgens bij op te warmen, bij voorkeur met een mooi glas wijn, en niet te vergeten dat lekkere hapje binnen handbereik (am talking food people!!).

IMG_9774En dus alles behalve zo’n slappe weerhap waar we de afgelopen weken mee te maken hebben gehad. Blij als een kind was ik dan ook bij het opentrekken van de gordijnen gisterochtend. Want hoewel het slechts nog om een papperig restje ging, lag er her en der zowaar sneeuw op straat. En hoe heerlijk het soms ook is om in het weekend mijn dekbed over mijn hoofd te trekken en wat langer te blijven liggen, vandaag dus even niet. Dikke jas aan, frisse neus halen en een mooie zaterdag ervan maken. Te beginnen met een voedzame brunch bij Meneer en Mevrouw Keus aan de Bilderdijkstraat. Je moet op een koude winterdag immers goed beslagen ten ijs komen. En dat betekent: comfort and food. En bij voorkeur tegelijkertijd.

IMG_9773En zittend aan de vensterplank bij deze heer en dame is het genieten geblazen. Het is een van die plekken in Amsterdam waar je de drukte van de stad aan je voorbij kunt zien trekken, terwijl je zelf zit te genieten van een heerlijke cappuccino, een gezonde smoothie, een bak yoghurt volgestopt met vers fruit en noten en een ontspannen muziekje op de achtergrond. Noem het genieten van een uitgebreide brunch.

Maar Meneer en Mevrouw Keus is meer dan dat. Van oorsprong is Meneer en Mevrouw Keus namelijk een cateringbedrijf, dat de zaak op de Bilderdijk eigenlijk gewoon ‘maar voor d’rbij’ begonnen is. Omdat eten en drinken nou eenmaal een liefhebberij is, en ze daar graag zoveel mogelijk mensen in willen laten delen. Een mooiere overtuiging IMG_9768kan er wat mij betreft niet bestaan.

Zeker wanneer zich dat doorvertaald in heerlijke lunch- en dinergerechten, en je daarbij ook nog eens de mogelijkheid hebt om gewoon je eten a la traiteur op te halen. Allemaal gemaakt van biologische, duurzame producten. Denk salades met quinoa en geroosterde groenten, of gerookte eendenborst met granaatappel en avocado, hartverwarmende soepen, en burgers die erom roepen om je tanden in te zetten. Aanrader qua broodje? De pulled pork. Werkelijk waar fingerlicking good. Maar dat geldt eigenlijk voor alles wat op de kaart staat.

En net als de sneeuw op de stoep die langzaam aan het smelten was, zo smolt ook mijn drang om op deze mooie winterdag perse naar buiten te willen. Doe mij nog maar een cappucino’tje. Ik zit hier wel prima.

Meneer en Mevrouw Keus

Bilderdijkstraat 140


Wat doe je wanneer je in alle vroegte op zondag al naast je bed staat? En dan ook nog eens in de fris en fruitige variant? Tja, dan charter je je petekind en ga je ontbijten. En in Oud-West doe je dat sinds vorig weekend bij: The Breakfast Club. Voor mij een typisch gevalletje 1+1=2.

TBC 3De eigenaren van Bar Brouw hebben een hoekje verder dat hun eerste pand eieren voor hun ontbijtgeld gekozen en in de luwte van het Hallen-geweld, of liever gezegd er recht tegenover aan de achterkant, een nieuwe zaak geopend op de hoek van het Bellamyplein. Waar je naar toe kunt gaan om te ontbijten, of om te brunchen, of te lunchen. Die invulling is eigenlijk alleen volledig afhankelijk van het tijdstip dat je binnen kunt lopen. Maar ze serveren er in ieder geval drie soorten ontbijt (of brunch – nogmaals it’s all about timing): London, Paris of New York. Oftewel ei, worstjes en bonen, een croissantje met jam of pancakes. Overheerlijke pancakes (te kiezen uit de boekweit of karnemelk-variant). Maar dan ook echt overheerlijke pancakes. Met banaan, frambozen en bessen, en zelf uit te schenken maplesyrup. Cappucino voor deze mevrouw erbij, en een sapje voor die andere mevrouw, en onze dag kon niet meer stuk. Al was die kinderboerderij annex speeltuin daarna wellicht het echte hoogtepunt voor de kleine dame, maar over smaak valt nou eenmaal niet te twisten.

En ‘tuurlijk, het was nog een beetje zoeken, althans voor de vriendelijke dames achter de counter, maar wat wil je wanneer je op dag 2 prop- maar dan ook propvol zit. Dus daar kijken we gewoon maar even overheen, want die start-up-dingetjes zullen in weekend 2 vast allemaal als sneeuw voor de zon verdwenen zijn. Want als die pannenkoeken de standaard zijn, dan komt het met de rest ook wel goed.

TBC 1Oh ja, nog twee voordelen van The Breakfast Club. We kunnen ze geen mietjes noemen: vanaf half 8 ‘s ochtends staat de koffie al te pruttelen voor je. En ben je te laat voor ontbijt of brunch? Dan schuif je toch gewoon aan voor de lunch. Zo staan er namelijk ook gewoon salades op de kaart (wel weer hele gezonde, dat dan weer wel), en kun je er zelfs begin van de avond nog een snelle bite scoren voor je aan je avondprogramma begint.

En is dat ontbijt-gedoe toch echt helemaal niets voor je? Dan hebben we gelukkig De Hallen nog. Maar geloof me: nergens voor nodig.

The Breakfast Club

Bellamystraat 2BG


Ontbijten is leuk. En blijft leuk. Of het nou een vluggertje doordeweeks is, of een uitgebreide sessie in het weekend: nodig mij uit voor een ontbijtje en make my day. Buiten de deur ontbijten geeft je namelijk het gevoel een toerist in eigen stad te zijn, op wie het jachtige bestaan dat we normaal gesproken leiden, even niet van toepassing is. Een heerlijke zo niet de heerlijkste manier om de dag te beginnen, en dus wat mij betreft de rest van mijn leven minimaal wekelijkse routine.

Ik heb zoals bekend mijn voorkeuren voor ontbijtlocaties. Denk Bru, Two for Joy Coffee Roasters en Mech. Drie zaken waar ik mijn hart aan verloren heb, en waar ik volmondig “JA!” op zeg in geval van een uitnodiging. Maar ja, om nou altijd bij dezelfde stekken rond te hangen, is ook weer zo wat. Vandaag dus twee nieuwe adressen om in gedachten te houden, al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat ze het net niet halen bij mijn Top 3. Maar goed, je kun niet altijd pieken in het leven en goed gezelschap kan er in dit geval voor zorgen dat ‘gewoon prima’ alsnog ‘fantastisch’ wordt. Dus daar gaan we:

Roost. Om de hoek van het OLvG. Waar, zoals ze zelf zeggen, alles zoveel mogelijk vers en in-house bereid wordt, want dat is nou eenmaal het allerlekkerst. En daarin geef ik ze gelijk. Een plek waar je ongeacht je allergieën alsnog terecht kunt voor een hapje en drankje in de ochtend. De lunchkaart heb ik persoonlijk nog niet uitgeprobeerd, maar met de Steak & Cheese of de luxere variant van het simpele broodje paling die op de kaart staan, schuif ik er graag nog een keertje voor de lunch aan de volgende keer dat ik in de buurt ben. Who’s with me?

Roost(bron foto: retaildesign)

Corner Bakery. Verborgen achter het Museumplein. Een kleine, gezellige – tja, what’s in a name – koffiezaak op de hoek. Waar het op de bank tussen de overvloed aan kussens vooral knus toeven is, al helemaal wanneer buiten de regen tegen de ramen slaat. De plek waar buurtbewoners elkaar weten te vinden voor een uitgebreid bijpraatmomentje ter plaatse of een take-out in geval van haast. Met prima koffieskills (ja, die cortado’s smaakten heerlijk) achter de counter, een overvloed aan taarten op de counter, een lekkere lunchkaart op tafel voor ook de stevige trek, en wijn. Voor als je – ja,ja, ja, wel pas later op de dag natuurlijk – al aan je cafeïne-taks zit.

Corner Bakery

Ontbijt-ze!

Roost – Camperstraat 36

Corner Bakery – Johannes Vermeerstraat 40


Ik heb een heerlijk weekje achter de rug. Dat kan ook niet anders, want terwijl heel Nederland sombertjes naar de regen buiten zat te staren, heb ik met twee mede-Catchers in crime en nog wat intimi de bloemetjes buiten gezet op Ibiza. Sorry guys… Want ach, je moet wat in de maand mei, zullen we maar denken. En zoals het gros van Nederland wel zal weten, is daar op Ibiza voldoende te doen. Ook op het gebied van eten en drinken. Maar daar wil ik het eigenlijk niet over hebben. Die boten ‘Moet & Chandon Ice’ van de Blue Marlin die kennen we nu wel, zeg maar.  En dat komt in dit geval goed uit: want Catch52 gaat niet voor niets over de culinaire belevenissen op 52 graden Noorderbreedte. Oftewel in Amsterdam. En daar ben ik op zoek naar een nieuwe revolutie. Vergeet de Flammkuchen, vergeet de Gin-cocktails, het is tijd voor een nieuw geluid. Van koffie. Of liever gezegd: de cortado. Een typische Spaans-Portugese lekkernij. En daar zit dan ook het haakje met het pleasure island.

De cortado is de ultieme quick & dirty maar vooral tongstrelende koffie ‘must-drink’, vooral terug te vinden in Spanje en Portugal. Een goede espresso met precies dat kleine shotje warme melk, of liever gezegd, dat scheutje warm melkschuim. Dat een romige koffie-ervaring oplevert met een bite, die een beetje coffee-addict gewoon niet anders kan dan waarderen. En de hobbyende koffiedrinker zoals ikzelf idem dito. Het enige nadeel: uit een klein fieldresearch van de laatste dagen blijkt dat deze koffievariant nog lang niet bij alle koffiegelederen in het Amsterdamse is doorgedrongen. Zonde, zonde, zonde, en nogmaals zonde. En vooral spijtig voor mijzelf, want ik heb de afgelopen dagen flink moeten afkicken.

CortadoEen kleine uitzondering daargelaten: De Koffiesalon van Hay (Spuistraat) en de Ysbreeker hebben de cortado in ieder geval op de menukaart staan. En de komende tijd ga ik mijn zoektocht doorzetten. De barricades op! Want ik kan me niet voorstellen dat cafeine-favorieten als Coffee Bru en Two for Joy deze romige heerlijkheid niet tussen de uitgebreide koffieselectie hebben staan. En datzelfde geldt voor al die zogenaamde ‘coffee heavens’, met hun tientallen varianten inclusief ‘drippingstations’ en zelfgemalen brouwsels met soya-, non-fat, of artisane invloeden.

Maar tot ik al deze heerlijke zaken weer langs ben gegaan een uitdaging voor de Catch-lezer die van een revolutionair goed bakkie houdt: probeer het eens, bij je favoriete koffiezaak, en vraag eens om die cortado. Als ze hem serveren: bestellen. En in geval van een negatief antwoord: afdwingen. Of honend uitlachen. En voor je het weet hebben we gezamenlijk een nieuwe hype, een ware koffierevolutie in Amsterdam weten te creëren. En dan kan ik niet anders dan dankbaar zijn. Espresso is immers zo last season…